X
تبلیغات
زندگینامه چهارده معصوم(ع)

 

زندگينامه امام موسي كاظم (ع)

نام: موسى‏ بن جعفر.

كنيه: ابو ابراهيم، ابوالحسن، ابوالحسن اوّل، ابوالحسن ماضى، ابوعلى و ابواسماعيل.

القاب: كاظم، صابر، صالح، امين و عبدالصالح.

آن حضرت در ميان شيعيان به «باب الحوائج» معروف است.

منصب: معصوم نهم و امام هفتم شيعيان.

تاريخ ولادت: هفتم ماه صفر سال 128 هجرى. برخى نيز سال 129 را ذكر كردند.

محل تولد: ابواء (منطقه‏اى در ميان مكه و مدينه) در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى).

نسب پدرى: امام جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى‏طالب(ع).

نام مادر: حميده مصفّاة. نام‏هاى ديگرى نيز مانند حميده بربريه و حميده اندلسيه نيز براى او نقل شده است. اين بانو از زنان بزرگ زمان خويش بود و چندان فقيه و عالم به احكام و مسائل بود كه امام صادق(ع) زنان را در يادگيرى مسائل و احكام دينى به ايشان ارجاع مى‏داد. و درباره‏اش فرمود: «حميده، تصفيه شده است از هر دنس و چركى؛ مانند شمش طلا. پيوسته فرشتگان او را حفاظت و پاسبانى نموده تا رسيده است به من، به خاطر آن كرامتى كه از خداى متعال براى من و حجت پس از من است».

مدت امامت: از زمان شهادت پدرش، امام جعفر صادق (ع)، در شوال 148 هجرى تا رجب سال 183 هجرى، به مدت 35 سال. آن حضرت در سن بيست سالگى به امامت رسيد.

تاريخ و سبب شهادت: 25 رجب سال 183 هجرى، در سن 55 سالگى، به‏وسيله زهرى كه در زندان سندى بن شاهك به دستور هارون‏الرشيد به آن حضرت خورانيده شد.

محل دفن: مقابر قريش بغداد (در سرزمين عراق) كه هم اكنون به «كاظمين» معروف است.

همسران: 1. فاطمه بنت على. 2. نجمه. و چند ام ولد ديگر.

فرزندان: درباره تعداد فرزندان آن حضرت چند قول وجود دارد. بنابر نقل يكى از آنها، آن حضرت 37 فرزند داشت كه 18 تن از آنان پسر و 19 تن دختر بودند. 

الف) پسران‏

1. امام على بن موسى الرضا(ع).
2.
ابراهيم.
3.
عباس.
4.
قاسم.
5.
اسماعيل.
6.
جعفر.
7.
هارون.
8.
حسن.
9.
احمد.

10. محمد.
11.
حمزه.
12.
عبد اللّه.
13.
اسحاق.
14.
عبيداللّه.
15.
زيد.
16.
حسين.
17.
فضل.
18.
سليمان.

ب) دختران

1. فاطمه كبرى.
2.
فاطمه صغرى.
3.
رقيّه.
4.
حكيمه.
5.
ام ابيها.
6.
رقيّه صغرى.
7.
كلثوم.
8.
ام جعفر.
9.
لبابه.
10.
زينب.

11. خديجه.
12.
عليّه.
13.
آمنه.
14.
حسنه.
15.
بريهه.
16.
عائشه.
17.
ام سلمه.
18.
ميمونه.
19.
ام كلثوم.

يكى از دختران آن حضرت به نام فاطمه، معروف به حضرت معصومه (س) كه براى ديدار برادرش امام رضا (ع) عازم ايران شده بود، در شهر قم بيمار شد و پس از چند روز بيمارى، وفات يافت و در اين شهر مدفون گرديد. هم اكنون مقبره ايشان زيارتگاه شيعيان سراسر جهان و مَدْرس عالمان و مجتهدان شيعى است.

اصحاب وياران :

تعداد ياران، اصحاب و راويان امام موسى كاظم (ع) بسيار است. در اين جا نام تعدادى از اصحاب بزرگ آن حضرت ذكر مى‏گردد:
1. على بن يقطين.
2. ابوصلت بن صالح هروى .
3. اسماعيل بن مهران.
4. حمّاد بن عيسى.
5. عبدالرحمن بن حجّاج بجلى.
6. عبداللّه بن جندب بجلى.
7. عبداللّه بن مغيره بجلى.
8. عبداللّه بن يحيى كاهلى.
9. مفضّل بن عمر كوفى.
10. هشام بن حكم.
11. يونس بن عبدالرحمن.
12. يونس بن يعقوب.

زمامداران معاصر:
1. مروان بن محمد اموى - معروف به مروان حمار- (126 - 132 ق.).
2. ابوالعباس سفاح عباسى (132 - 136 ق.).
3. منصور عباسى (136 - 158 ق.).
4. مهدى عباسى (158 - 169 ق.).
5. هادى عباسى (169 - 170 ق.).
6. هارون الرشيد (170 - 193 ق.).

امام موسى كاظم (ع) در عصر خلافت منصور عباسى به مقام امامت نايل آمد. از آن زمان تا سال 183 هجرى، سال وفات آن حضرت، چندين بار توسط خلفاى عباسى دستگير و زندانى گرديد. تنها در دوران خلافت هارون الرشيد به مدت چهار سال زندانى و در همان زندان به شهادت رسيد. 

رويدادهاى مهم :

1. شهادت امام جعفر صادق (ع)، پدر ارجمند امام موسى كاظم (ع)، به دست منصور دوانيقى، در سال 148 هجرى.

2. پيدايش انشعاباتى در مذهب شيعه، مانند: اسماعيليه، اَفْطَحيه و ناووسيه، پس از شهادت امام صادق (ع) و معارضه آنان با امام موسى كاظم (ع) در مسئله امامت.

3. ادعاى امامت و جانشينى امام جعفر صادق (ع)، توسط عبدالله اَفْطَحْ، برادر امام موسى كاظم (ع) و به وجود آوردن مذهب افطحيه در شيعه.

4. اعراض بيشتر اصحاب امام صادق (ع) از عبدالله اَفْطَحْ، و گرايش آنان به امام‏موسى كاظم (ع).

5. مرگ منصور دوانيقى، در سال 158 هجرى، و به خلافت رسيدن ابوعبدالله مهدى عباسى، فرزند منصور.

6. احضار امام موسى كاظم (ع) به بغداد و زندانى نمودن ايشان در آن شهر، به دستور مهدى عباسى.

7. زندانى شدن امام موسى كاظم (ع) در بغداد، در دوران حكومت هادى عباسى.

8. مبارزات منفىِ امام موسى كاظم (ع) با دستگاه حكومتىِ هارون‏الرشيد، در مناسبت‏هاى گوناگون.

9. سعايت على بن اسماعيل، برادرزاده امام موسى كاظم (ع) از آن حضرت، نزد هارون الرشيد با توطئه‏چينى يحيى برمكى، وزيراعظم هارون.

10. دستگيرى امام كاظم (ع) در مدينه و فرستادن آن حضرت به زندان عيسى بن جعفر در بصره، به دستور هارون‏الرشيد، در سال 179 هجرى.

11. انتقال امام (ع) از زندان بصره به زندان فضل بن ربيع در بغداد.

12. انتقال امام (ع) از زندان فضل بن ربيع به زندان فضل بن يحيى برمكى.

13. مراعات كردن حال امام (ع) در زندان، توسط فضل بن يحيى و عكس‏العمل شديد هارون به اين قضيه.

14. مضروب و مقهور شدن فضل بن يحيى، توسط هارون، به خاطر مراعات حال امام (ع) در زندان.

15. انتقال امام (ع) از زندان فضل بن يحيى به زندان سندى بن شاهك.

16. مسموم كردن امام (ع) با خرماى زهرآلود، توسط سندى بن شاهك در زندان. 17. شهادت امام كاظم (ع) به خاطر مسموميت در زندان سندى بن شاهك، در 25 رجب سال 183 هجرى.

18. انتقال پيكر مطهر امام موسى كاظم (ع) به جِسر بغداد و فراخوانىِ مردم براى ديدن آن توسط مأموران هارون‏الرشيد.

19. انزجار سليمان بن جعفر بن منصور دوانيقى از تحقير پيكر امام موسى كاظم(ع)، توسط مأموران حكومتى، و دستور او به تجهيز و تكفين مناسب شأن پيكر آن حضرت و به خاك سپارى در مقابر قريش بغداد. 

برگرفته شده از كتاب " خاندان عصمت عليهم السلام "

تاليف سيد تقى واردى

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم دی 1385ساعت 11:49  توسط ابوالفضل بادپا  | 

زندگينامه امام رضا (ع)

نام: على بن موسي .

كنيه: ابوالحسن (چون كنيه امام موسى كاظم (ع) نيز ابوالحسن است، به امام رضا(ع) ابوالحسن ثانى نيز گفته مى‏شود).

القاب: رضا، صابر، رضى، وفى، فاضل و صديق.

از ميان لقب‏هاى فوق، «رضا» شهرت بيشترى دارد. علت اين كه آن حضرت را «رضا» ناميده‏اند، اين است كه پسنديده خدا در آسمان و مورد خشنودى رسول خدا(ص) و ائمه اطهار (ع) در زمين بوده و دوستان و دشمنان به اتفاق از وى خشنود و راضى بودند.

منصب: معصوم دهم و امام هشتم شيعيان.

همچنين به مدت سه سال وليعهد مأمون عباسى بود.

تاريخ تولد: يازدهم ذيقعده سال 148 هجرى.

برخى مورخان تاريخ تولد آن حضرت را سال 151 هجرى و برخى ديگر سال 153 هجرى، پنج سال پس از وفات امام جعفر صادق(ع) دانسته‏اند.

محل تولد: مدينه مشرفه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى).

نسب پدرى: ابوالحسن، موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على‏بن ابى‏طالب(ع).

نام مادر: نجمه. نام‏هاى ديگرى نيز براى او نقل شده است؛ مانند: تكتم، اروى، سكن، ام البنين، شقرا، خيزران، سمانه، صقر و طاهره.

اين بانوى فاضله كه با تربيت حميده -مادر امام موسى كاظم(ع)- به كمالات انسانى و اخلاق اسلامى دست يافته بود، بهترين زنان عصر خويش در تعقل، ديندارى و حيا بود.

مدت امامت: از زمان شهادت پدرش، امام موسى كاظم (ع)، در رجب سال 183، تا سال 203 هجرى، به مدت بيست سال. آن حضرت در سن 35 سالگى به امامت رسيد.

تاريخ و سبب شهادت: آخر ماه صفر سال 203 هجرى به وسيله زهرى كه مأمون عباسى در خراسان به آن‏حضرت خورانيد. حضرت رضا (ع) در هنگام شهادتش، 55 ساله بود. برخى سال شهادت آن حضرت رإ؛ ح‏ح سال 205 و برخى 201 هجرى دانسته‏اند.

محل دفن: مشهد مقدس (در استان خراسان، در كشور ايران).

همسران: 1. سبيكه يا خيزران، مادر امام محمد تقى (ع). 2. ام حبيبه (دختر مأمون). و چند ام ولد.

فرزندان: 1. امام محمد تقى (ع) كه پس از شهادت پدرش، در سن هفت سالگى به امامت رسيد.

علماى شيعه ايشان را تنها فرزند امام رضا (ع) دانسته‏اند؛ اما در برخى منابع، فرزندان ديگرى نيز براى آن حضرت ذكر شده است كه عبارتند از: 2. ابو محمد حسن. 3. جعفر. 4. ابراهيم. 5. حسن. 6. عايشه. 7. فاطمه. 

اصحاب:

1. دعبل بن على خزاعى.
2.
حسن بن على وشّاء بجلى.
3.
حسن بن على بن فضال.
4.
حسن بن محبوب.
5.
زكريا بن آدم اشعرى قمى.
6.
صفوان بن يحيى بجلى.
7.
محمد بن اسماعيل بن بزيع.
8.
نصر بن قابوس.

9. ريّان بن صلت.
10.
محمد بن سليمان ديلمى.
11.
على بن حكم انبارى.
12.
عبداللّه بن مبارك نهاوندى.
13.
حمّاد بن عثمان.
14.
حسن بن سعيد اهوازى.
15.
محمد بن سنان.

گفتنى است كه ،تعداد ياران و اصحاب آن حضرت، بيش از اين است و در اين جا تنها نام تعداد اندكى از آنان آورده شد. 

زمامداران معاصر:
1. منصور عباسى (158-136 ق.).
2. مهدى عباسى (169-158 ق.).
3. هادى عباسى (170-169 ق.).
4. هارون الرشيد (193-170 ق.).
5. محمد امين (198-193 ق.).
6. مأمون عباسى (218-196 ق.).

پس از نبرد ميان امين و مأمون، فرزندان هارون الرشيد، براى به دست آوردن منصب خلافت و پيروزى نهايىِ مأمون بر امين، در سال 201 هجرى امام رضا (ع) به اجبار و اكراه مأمون به ولايت‏عهدى وى برگزيده شد. مأمون با اين كه در ظاهر براى امام رضا (ع) احترام ويژه‏اى قائل بود و ايشان را بر همگان، از جمله علويان و عباسيان، مقدم مى‏داشت، اما در ضمير خود، به مقام علمى و اجتماعى آن حضرت حسد مى‏برد و كينه ايشان را در دل داشت. سرانجام نيز با توطئه‏اى پنهان، آن حضرت را به شهادت رساند.

رويدادهاى مهم :

1. زندانى و مسموم شدن امام‏كاظم(ع)، پدر امام‏رضا(ع)، به‏دستور هارون‏الرشيد.

2. جنگ خونين ميان مأمون و امين، فرزندان هارون الرشيد، و نذر مأمون مبنى بر واگذارىِ أمر خلافت به افضل آل ابى‏طالب (ع) در صورت پيروزى بر امين.

3. پيروزىِ مأمون بر امين و گسترش سيطره مأمون بر آفاق اسلامى و قصد ظاهرى او بر وفاى به نذر.

4. درخواست مأمون از امام رضا(ع) براى رفتن از مدينه به خراسان، درسال 200 هجرى.

5. حركت امام رضا (ع) از مدينه و گذشتن از شهرهاى بصره، بغداد، قم و نيشابور و رسيدن به مرو (مقر حكومت مأمون).

6. استقبال بى‏نظير مسلمانان شهرهاى بين راه (مانند قم و نيشابور) از امام‏رضا(ع) و ظهور كرامات و معجزات فراوان از آن حضرت.

7. استقبال مأمون از امام رضا (ع) و مراعات احترام آن حضرت و مقدم داشتن ايشان بر علويان و عباسيان.

8. وادار كردن امام رضا (ع)، توسط مأمون براى پذيرش ولايت‏عهدى.

9. پذيرفتن امام رضا (ع)، ولايت‏عهدىِ مأمون را مشروط بر عدم دخالت در امور كشوردارى، در سال 201 هجرى.

10. ضرب سكه به‏نام امام‏رضا(ع) و خواندن خطبه به‏نام آن‏حضرت، در منابر و محافل، و بزرگ آوازه نمودن مقام ايشان در شهرهاى مختلف اسلامى به‏دستور مأمون.

11. تزويج ام حبيبه، دختر مأمون به امام رضا (ع) و نامزدىِ ام الفضل براى امام‏محمد تقى (ع)، توسط مأمون عباسى.

12. دستور مأمون به مردم مبنى بر كنار گذاشتن بدعت عباسيان در پوشيدن لباس سياه و تغيير آن به جامه سبز.

13. تشكيل جلسه‏هاى مناظره امام رضا (ع) با رؤساى مذاهب واديان (مسيحيت، يهوديت، صابئين، زرتشتى و...) درباره مسائل كلامى، به دستور مأمون.

14. انتقال مقر خلافت و تشكيلات حكومتىِ مأمون از مرو به بغداد به خواست امام رضا (ع).

15. خروج امام رضا (ع) به همراه مأمون، فضل بن سهل و تمامىِ دست اندر كاران حكومتى از مرو.

16. سوءقصد به فضل بن سهل و كشته شدن او در حمام سرخس، به توطئه مأمون، در سال 203 هجرى.

17. نصيحت امام رضا (ع) به مأمون در مراعات شؤونات دينى و مردمى.

18. حسد وكينه تدريجىِ مأمون به امام رضا (ع) و پنهان نگه داشتن آن.

19. مسموميت و شهادت امام رضا (ع) به دستور پنهانىِ مأمون، در روز آخر صفر سال 203 هجرى.

20. سوگوارى و غمگين شدن ظاهرىِ مأمون در شهادت امام رضا (ع) و به خاك‏سپارى آن حضرت در كنار قبر هارون الرشيد، در قريه سناباد، از دهستان نوقان (مشهد كنونى). 

برگرفته شده از كتاب " خاندان عصمت عليهم السلام "

تاليف سيد تقى واردى

 

زندگينامه امام محمد تقي (ع)

نام: محمد بن علي .

كنيه: ابو جعفر ثانى.

القاب: تقى، جواد، مرتضى منتجب، مختار، قانع و عالِم.

منصب: معصوم يازدهم و امام نهم شيعيان.

تاريخ ولادت: نوزدهم ماه مبارك رمضان سال 195 هجرى.

همچنين هفدهم و پانزدهم ماه رمضان نيز نقل شده است؛ اما مشهور بين شيعيان، دهم رجب سال 195 هجرى مى‏باشد. در دعاى ناحيه مقدسه نيز آمده است: «اللَّهُمَّ اِنّى‏ اَسْئَلُكَ بِالْمَوْلُودَيْنِ فى‏ رَجَبٍ، مُحَمَّدِ بْنِ عَلىٍّ الثَّانى وَابْنِهِ عَلىِّ بْنِ مُحَمَّدٍ المُنْتَجَبِ» .

محل تولد: مدينه مشرفه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى).

نسب پدرى: امام رضا، على بن موسى بن جعفر بن محمدبن على بن حسين بن على بن ابى‏طالب(ع).

نام مادر: سبيكه، يا سكينه مرسيه و يا درّه كه حضرت رضا(ع) او را خيزران ناميد.

وى از اهالى «نوبه» و از خاندان ماريه قبطيه، مادر ابراهيم، پسر پيامبر اكرم (ص) و از زنان بزرگوار زمان خويش بود.

مدت امامت: از زمان شهادت امام رضا (ع)، در آخر ماه صفر سال 203 هجرى تا ذى قعده سال 220 هجرى، به مدت شانزده سال و نه ماه.

تاريخ و سبب شهادت: آخر ذى قعده سال 220 هجرى، در سن 25 سالگى، به وسيله زهرى كه همسرش، ام الفضل، دختر مأمون به تحريك برادرش، جعفر بن مأمون و عمويش، معتصم عباسى، به آن حضرت خورانيد.

محل دفن: مقابر قريش بغداد، در جوار قبر شريف جدش، امام موسى كاظم(ع) كه هم اكنون به كاظمين معروف است.

همسران: 1. سمانه مغربيه. 2. ام الفضل، دختر مأمون. 3. زنى از خاندان عمّار ياسر.

فرزندان: 1. ابوالحسن امام على النّقى (ع). 2. ابو احمد موسى مبرقع. 3. ابو احمد حسين. 4. ابو موسى عمران. 5. فاطمه. 6. خديجه. 7. ام كلثوم. 8. حكيمه.

همچنين گفته شده كه زينب، ام محمد، ميمونه و امامه نيز از فرزندان آن حضرت بوده‏اند.

اصحاب :
1. ابو جعفر، احمد بن محمد بن ابى نصر، معروف به بزنطى كوفى.
2. ابومحمد، فضل بن شاذان بن خليل ازدى نيشابورى.
3. ابو تمّام، حبيب بن اوس طايى.
4. ابوالحسن، على بن مهزيار اهوازى.
5. ابو احمد، محمد بن ابى عمير.
6. محمد بن سنان زاهرى.
7. على بن عاصم كوفى.
8. على بن جعفر الصادق (ع).
9. اسماعيل بن موسى كاظم (ع).
10. ابراهيم بن محمد همدانى.

اصحاب و ياران امام جواد(ع) بيش از تعدادى است كه در اين جا به آنان اشاره شد. در برخى منابع اسلامى نام بيش از 270 نفر به عنوان اصحاب آن حضرت آورده شده است. 

زمامداران معاصر :
1. مأمون (218-196 ق.).
2. معتصم (227-218 ق.).

پس از شهادت امام رضا (ع) مأمون با امام محمدتقى (ع) رفتار نيكويى را در پيش گرفت و دخترش، ام الفضل را به عقد آن حضرت درآورد و آن حضرت را بر همه اطرافيان خويش اعم از عباسيان و علويان ترجيح وبرترى داد؛ اما معتصم عباسى با اين كه در ظاهر با آن حضرت، با اكرام و اعزاز رفتار مى‏كرد، ولى در واقع دشمنى آن حضرت و آل على (ع) را در سينه داشت و در صدد تحقير و نابودى آنان بر مى‏آمد. 

رويدادهاى مهم :

1. عزيمت امام رضا (ع)، پدر بزرگوار امام جواد (ع)، از مدينه به خراسان به اجبار مأمون عباسى، در سال 200 هجرى.

2. شهادت امام رضا (ع)، در خراسان، به دست مأمون عباس در سال 203 هجرى.

3. فراخوانى امام محمد تقى (ع) به بغداد، توسط مأمون عباسى.

4. تزويج ام الفضل، دختر مأمون به امام محمد تقى (ع)، توسط مأمون و اظهار نگرانىِ عباسيان از اين مسأله.

5. بازگشت امام جواد (ع) از بغداد (پايتخت عباسيان) به حجاز به بهانه انجام مراسم حجّ بيت اللّه الحرام.

6. وفات مأمون عباسى، در سال 218هجرى.

7. به خلافت رسيدن معتصم عباسى پس از وفات مأمون.

8. فراخوانىِ مجدد امام محمدتقى (ع) به بغداد، از سوى معتصم عباسى، در اوائل سال 220 هجرى.

9. توطئه‏هاى معتصم عباسى، ام الفضل و جعفر بن مأمون عليه امام جواد (ع).

10. مسموم شدن امام جواد (ع)، توسط همسرش، ام الفضل و به شهادت رسيدن آن حضرت، در اواخر سال 220 هجرى. 

برگرفته شده از كتاب " خاندان عصمت عليهم السلام

" تاليف سيد تقى واردى

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم دی 1385ساعت 11:27  توسط ابوالفضل بادپا  | 

زندگينامه امام علي النقي(ع)

نام: على بن محمد.

القاب: نقى، هادى، نجيب، مرتضى، عالم، فقيه، ناصح، امين، مؤتمن، طيّب، فتّاح ومتوكل.

واژه «متوكل» لقب «متوكل على اللَّه»، خليفه عباسى نيز بود كه در عصر امام‏هادى(ع) مى‏زيست. به همين دليل، امام هادى(ع) اين لقب را براى خويش نمى‏پسنديد وبه اصحابش دستور مى‏داد كه از به‏كاربردن آن اعراض كنند.

كنيه: ابوالحسن.

چون كنيه امام موسى كاظم(ع) وامام رضا(ع) نيز ابوالحسن بود، به امام هادى(ع) ابوالحسن ثالث گفته مى‏شود.

منصب: معصوم دوازدهم و امام دهم شيعيان.

نسب پدرى: ابوجعفر، محمد بن على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى‏طالب(ع).

نام مادر: سمانه مغربيه كه كنيه وى ام الفضل بود.

امام هادى(ع) در شأن مادرش فرمود:

مادرم به حق من عارف و از اهل بهشت است. شيطان سركش به او نزديك نمى‏شود و مكر جباران به وى نمى‏رسد. او در پناه خدايى است كه نمى‏خوابد و مادران صديقان و صالحان را به خود وا نمى‏گذارد.

تاريخ ولادت: نيمه ذى حجه سال 212 هجرى.

برخى مورخان تولد آن حضرت را دوم يا پنجم رجب همين سال و برخى ديگر رجب سال 214 دانسته‏اند. يكى از ادله‏اى كه زمان تولد آن حضرت را ماه رجب مى‏داند، دعاى ناحيه مقدسه است:

«اللّهُمَّ اِنّي أسئلكَ بالمَولوُدَينِ في رَجبٍ، مُحمّدِ بنِ عَليٍ الثّاني وَابنه عليّ بنِ محمّدٍ المُنتَجب».(1)

محل تولد: «صُريا» در حوالى شهر مدينه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى). صريا قريه‏اى بود كه امام موسى بن جعفر(ع) آن را بنا نهاد و سال هاى طولانى، موطن اولاد و احفاد آن حضرت بود. فاصله آن با مدينه حدود سه ميل است.

مدت امامت: از ذى قعده سال 220 هجرى تا رجب 254 هجرى، به مدت 33سال. زمانى كه آن حضرت به امامت رسيد، هشت سال و پنج ماه بيشتر نداشت.

تاريخ و سبب شهادت: سوم ماه رجب (و به قولى 25 جمادى الاخر) سال 254 هجرى، به وسيله زهرى كه معتمد عباسى، برادر معتز (خليفه وقت) به آن حضرت خورانيد. سن آن حضرت در هنگام شهادت، 40 يا 42 سال بود.

محل دفن: سامرا، كه در سابق به آن «سرّ مَن رَأى‏» گفته مى‏شد (دركشور عراق كنونى).

همسر: حديث (يا سليل) كه به او جده مى‏گفتند.

فرزندان: 1. ابا محمد حسن عسكرى(ع). 2. حسين. 3. محمد. 4. جعفر(معروف به جعفر كذّاب). 5. عليّه يا عايشه. 

اصحاب:
1. على بن مهزيار اهوازى.
2. خيران خادم.
3. ابوهاشم داود بن قاسم جعفرى.
4. عبدالعظيم بن عبداللَّه حسنى.
5. على بن جعفر هميناوى(همانى).
6. ابن سكيت بن يعقوب اهوازى.
7. احمد بن اسحاق اشعرى.
8. ابراهيم بن مهزيار اهوازى.
9. ايوب بن نوح.
10. ابو على حسن بن راشد.

تعداد اصحاب و ياران امام هادى(ع) بيش از اين است و در برخى منابع، نام نزديك به دويست نفر از آنان ذكر شده است. 

زمامداران معاصر:
1. مأمون عباسى (196 - 218ق.).
2. معتصم عباسى (218 - 227ق.).
3. واثق عباسى (227 - 232ق.).
4. متوكل عباسى (232 - 247ق.).
5. منتصر عباسى (247 - 248ق.).
6. مستعين عباسى (248 - 252ق.).
7. معتز عباسى (252 - 255ق.).

خلفاى نامبرده، كه همگى از سلسله بنى عباس هستند، در غصب خلافت و ناديده گرفتن حقوق امام معصوم(ع) متفق و هم رأى بودند؛ اما از ميان آنان، متوكل عباسى جنايات و جسارت‏هاى فراوانى در مورد امام معصوم(ع) روا داشته است و دشمنى‏هاى وى به اهل بيت(ع) زبانزد است. 

رويدادهاى مهم:

1. از دست دادن پدرش، امام جواد(ع)، در سن هشت سالگى.

2. سعايت بريحه عباسى، امام جماعت حرمين، عبداللَّه بن محمد، والىِ مدينه و جماعتى ديگر، از امام هادى(ع) نزد متوكل عباسى و خشم گرفتن وى بر امام(ع).

32. نامه امام هادى(ع) به متوكل عباسى درباره اذيت و آزار والى مدينه به آن حضرت.

4. عزل محمد بن عبداللَّه از حكومت مدينه به خاطر بد رفتارى با امام هادى(ع) و نصب محمد بن فضل به جاى وى توسط متوكل عباسى، و دستور خليفه مبنى بر اكرام و اعزاز امام(ع).

5. تبعيد امام هادى(ع) از مدينه به سامرا به دستور متوكل عباسى و رفتار نيكوى او با آن حضرت در آغاز اقامت امام(ع) در سامرا، به سال 243 هجرى.

لازم به يادآورى است كه شهر سامرا در سال 220 هجرى به دستور معتصم عباسى بناگرديد و از آن زمان، پايتخت عباسيان به شمار مى‏آمد.

6. بد رفتارىِ تدريجىِ متوكل عباسى و آزارهاى جسمى و روحى او به امام(ع).

7. عداوت متوكل عباسى با اهل بيت(ع) در تخريب بارگاه ابا عبداللَّه الحسين(ع) و مشاهد مشرفه اهل بيت(ع) و خانه‏هاى اطراف آنها و جارى كردن آب بر روى قبر امام حسين(ع) وكشت نمودن بر روى آن.

8. سختگيرىِ واليان مدينه و مكه با آل ابى‏طالب و علويان، به دستور متوكل عباسى.

9. كودتاى منتصر، عليه پدرش، متوكل، در سال 247 هجرى و خشنودى علويان از موفقيت منتصر.

اين واقعه مهم، پس از يك‏سال و چند ماه از اقامت اجبارىِ امام(ع) در سامرا اتفاق افتاد.

10. مسموم و شهيد شدن امام هادى(ع) در تبعيد گاهش(سامرا)، به دستور معتمد عباسى، برادر معتز، خليفه وقت. 


1. مفاتيح الجنان، دعاى ششم ماه رجب.

برگرفته شده از كتاب " خاندان عصمت عليهم السلام "

تاليف سيد تقى واردى

 

 

زندگينامه امام حسن عسكري (ع)

 

نام: حسن بن علي.

كنيه: ابومحمد.

القاب: عسكرى، زكى، خالص، صامت، سراج، تقى و خاص (به امام حسن عسكرى(ع)، امام على النقى(ع) و امام محمد تقى(ع)، ابن الرضا نيز گفته مى‏شد.)

منصب: معصوم سيزدهم و امام يازدهم شيعيان.

تاريخ ولادت: هشتم ربيع الثانى سال 232هجرى.

همچنين چهارم و دهم ربيع الثانى نيز نقل شده است. در مورد سال تولد ايشان نيز برخى گفته‏اند كه 231 هجرى بوده است.

محل تولد: مدينه مشرفه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى).

نسب پدرى: ابوالحسن، على بن محمد بن على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى‏طالب(ع).

نام مادر: حُديث، كه او را جدّه مى‏گفتند.

برخى نام او را سليل و برخى ديگر، سوسن نقل كرده‏اند. اين بانوى پاكيزه، كه در عصر خويش از بهترين زنان عالم بوده و مفتخر به همسرى ذريه پيامبر اكرم(ص) است، در ولايت خويش پادشاه زاده بود. امام هادى(ع) در شأن او فرمود: سليل، دور از هر آفت، پليدى و آلودگى است.

مدت امامت: از زمان شهادت پدرش، حضرت امام هادى(ع)، در سال 254 تا سال 260هجرى، نزديك به شش سال.

تاريخ و سبب شهادت: هشتم ربيع الاول سال 260 هجرى، در سن 28 (يا 29) سالگى، به وسيله زهرى كه معتمد عباسى به آن حضرت خورانيد.

محل‏دفن: سامرا (درسرزمين عراق‏كنونى)، در جوار مرقد پدرش، امام‏هادى(ع).

همسر: نرجس (صيقل).

فرزند : ابوالقاسم، محمد بن حسن، صاحب الزمان(ع).

امام زمان(ع) تنها فرزند امام حسن عسكرى(ع) هستند. امام عسكرى(ع) تولد و زندگىِ تنها فرزندش را بر بيگانگان پنهان نگه مى‏داشت تا از سوى دشمنان اهل‏بيت(ع) و مزدوران خليفه‏آسيبى به وى نرسد. 

اصحاب وياران:
1. احمد بن اسحاق اشعرى.
2. احمد بن محمد بن مطهر.
3. اسماعيل بن على نوبختى.
4. محمد بن صالح همدانى.
5. عثمان بن سعيد عمروى.
6. محمد بن عثمان عمروى.
7. حفص بن عمرو عمروى.
8. ابوهاشم، داود بن قاسم جعفرى.
9. احمد بن ابراهيم بن اسماعيل.
10. احمد بن ادريس قمى.

در برخى منابع، تعداد اصحاب و ياران امام حسن عسكرى(ع) بيش از صد نفر ذكر شده است. 

زمامداران معاصر:
1. متوكل عباسى (232 - 247ق.).
2. منتصر عباسى (247 - 248ق.).
3. مستعين عباسى (248 - 252ق.).
4. معتز عباسى (252 - 255ق.).
5. مهتدى عباسى (255 - 256ق.).
6. معتمد عباسى (256 - 279ق.).

از ميان خلفاى مذكور، تنها منتصر عباسى، فرزند متوكل به امام هادى(ع)، امام‏حسن عسكرى(ع) وعلويان و شيعيان آزارى نرساند و در ايام خلافت كوتاه مدت خويش احسان و خدمات شايانى به آنان نمود كه در مقايسه با ستمكارى‏ها و تعديات ساير خلفاى عباسى ناچيز است. 

رويدادهاى مهم:

1. وفات ابوجعفر، محمد بن على، برادر امام حسن عسكرى(ع) در سنين جوانى و تألّم شديد امام(ع) در مرگ او.

2. مسموميت و شهادت امام على النقى(ع)، پدر امام حسن عسكرى(ع)، در سال 254 هجرى، به دست معتمد عباسى.

3. بازداشت و زندانى شدن مكرر امام حسن عسكرى(ع)، در دوران حكومت مستعين، معتز، مهتدى و معتمد عباسى.

4. نفرين امام(ع) بر معتز عباسى، در زندان، و تأثير آن در خلع معتز و كشته شدنش به دست سرداران ترك.

5. حساسيت خلفاى بنى‏عباس، معاصر امام‏حسن عسكرى(ع)، درباره‏تولد و زندگانىِ حضرت‏مهدى منتظر(عج) و تلاش براى پيدا كردن و از بين‏بردن آن‏حضرت.

6. مسموميت و شهادت امام حسن عسكرى(ع)، توسط معتمد عباسى، در سال 260 هجرى. (1)

1. مناقب آل ابى طالب، ج‏3، ص‏526؛ اثبات الهداة بالنصوص والمعجزات، ج‏3، ص‏435.

برگرفته شده از كتاب " خاندان عصمت عليهم السلام "

تاليف سيد تقى واردى

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم دی 1385ساعت 11:23  توسط ابوالفضل بادپا  | 

 

زندگينامه امام زمان، حضرت مهدي (ع)

نام: محمد بن الحسن .

كنيه: ابوالقاسم.

امام زمان(ع) هم نام و هم كنيه حضرت پيامبر اكرم(ص) است. در روايات آمده است كه شايسته نيست آن حضرت را با نام و كنيه، اسم ببرند تا آن گاه كه خداوند به ظهورش زمين را مزيّن و دولتش را ظاهر گرداند.

القاب: مهدى، خاتم، منتظر، حجت، صاحب الامر، صاحب الزمان، قائم و خلف صالح.

شيعيان در دوران غيبت صغرى ايشان را «ناحيه مقدسه» لقب داده بودند. در برخى منابع بيش از 180 لقب براى امام زمان(ع) بيان شده است.

منصب: معصوم چهاردهم، امام دوازدهم شيعيان و بر پاكننده اولين حكومت واحده جهانى در دوره آخر الزمان.

تاريخ ولادت: نيمه شعبان سال 255 هجرى.

برخى روز تولد آن حضرت را هشتم شعبان و برخى ديگر 23 رمضان دانسته‏اند. سال تولد آن حضرت را نيز برخى 256 و برخى 258 دانسته‏اند.

محل تولد: سامرا (در سرزمين عراق كنونى).

نسب پدرى: ابو محمد، حسن بن على بن محمد بن على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى‏طالب(ع).

نام مادر: نرجس. نام اصلىِ وى مليكه، دختر يشوعاى، فرزند قيصر روم است. برخى گفته‏اند كه نام وى صيقل مى‏باشد.

مدت امامت: امامت آن حضرت در دو مرحله است كه به «غيبت صغرى» و «غيبت كبرى» شهرت يافته است.

مدت «غيبت صغرى» از هنگام ولادت آن حضرت، در سال 255 تا سال 329 هجرى، به مدت 74 سال بوده است. و «غيبت كبرى» از سال 329 هجرى آغاز و تاكنون ادامه يافته است. اين غيبت همچنان ادامه دارد تا خواست خداوند منان بر ظهور آن حضرت تعلق گيرد. در آن زمان، غيبتش به پايان مى‏رسد وحكومت اسلامى، در سراسر جهان، به رهبرى آن حضرت محقق مى‏گردد. 

تاريخ و سبب شهادت :

امام زمان(عج) هم اكنون زنده است و به خواست خداى متعال تا زمانى كه قيام كند و جهان را از عدالت بهره‏مند سازد، زنده‏خواهد بود. سپس چند سال حاكم على‏الاطلاق روى زمين خواهد گرديد كه مدت آن، در روايات، به طور مختلف، هفت، هشت، نه، ده و نوزده سال تعيين شده است كه هر سال آن برابر با ده سال فعلىِ ما است. بنابراين اگر حكومتش هفت سال باشد، برابر با هفتاد سال ما خواهد بود.

پس از شهادت آن حضرت، به مدت چهل روز هرج و مرج وفتنه و فساد درجهان حاكم مى‏گردد و سپس عمر اين جهان به پايان مى‏رسد و عالم قيامت آغاز مى‏گردد. 

اصحاب و ياران :
1. عثمان بن سعيد عمروى (متوفاى سال 257ق.).
2. محمد بن عثمان عمروى (متوفاى سال 304ق.).
3. حسين بن روح نوبختى (متوفاى سال 326ق.).
4. على بن محمد سمرى (متوفاى سال 329ق.).

اين چهار تن نماينده بلافصل امام زمان(ع) بودند كه در ايام غيبت صغرى، پس از شهادت امام حسن عسكرى(ع)، از سال 260 تا 329، به مدت 70 سال به ترتيب، واسطه ميان امام(ع) وشيعيان ايشان بودند. اين چهار نفر به «نوّاب اربعه» مشهورند. ولى در هنگام خروج آن حضرت، 313نفر از يارانش به او پيوسته و نخستين هسته لشكريان امام(ع) را تشكيل مى‏دهند. علاوه بر آنان، هزاران نفر در ايام غيبت آن حضرت به اين مقام ارجمند نايل شده‏اند كه بر ديگران پنهان مانده است و پنهان خواهد ماند. همچنين افراد بسيارى در ايام غيبت به محضرش شرفياب گشته و از عناياتش بهره‏مند شده‏اند كه در اين جا به نام برخى از آنان اشاره مى‏گردد:

1. اسماعيل بن حسن هرقلى.
2.
سيد محمد بن عباس جبل عاملى.
3.
سيد عطوه علوى حسنى.
4.
اميراسحاق استرآبادى.
5.
ابوالحسين بن ابى بغل.
6.
شريف عمر بن حمزه.
7.
ابوراجح حمامى.
8.
شيخ حر عاملى.
9.
مقدس اردبيلى.
10.
محمد تقى مجلسى.

11. ميرزا محمد استرآبادى.
12.
علامه بحر العلوم.
13.
شيخ حسين آل رحيم.
14.
ابوالقاسم بن ابى جليس.
15.
ابو عبداللَّه كندى.
16.
ابو عبداللَّه جنيدى.
17.
محمد بن محمد كلينى.
18.
محمد بن ابراهيم بن مهزيار.
19.
محمد بن اسحاق قمى.
20.
محمد بن شاذان نيشابورى.

زمامداران معاصر :

امام زمان(ع) از زمان تولد (سال 255 هجرى) تا زمان ظهور و تشكيل حكومت جهانى، با تمام حاكمان و زمامداران كشورهاى اسلامى و غير اسلامى، معاصر بوده و خواهد بود؛ اما خلفاى عباسى كه در ايام غيبت صغراى آن حضرت بر مسلمانان حكومت راندند، عبارتند از:
1. مهتدى عباسى (255 - 256ق.).
2. معتمد عباسى (256 - 279ق.).
3. معتضد عباسى (279 - 289ق.).
4. مكتفى عباسى (289 - 295ق.).
5. مقتدر عباسى (295 - 320ق.).
6. قاهر عباسى (320 - 322ق.).
7. راضى عباسى (322 - 329ق.).
8. متقى عباسى (329 - 333ق.).

هنگامى كه حضرت مهدى(ع) ظهور كند و قيام آزادى بخش وى فراگير شود، برخى از سلاطين و حاكمان كشورها در برابر او تواضع نموده و سر تسليم فرود مى‏آورند و برخى ديگر با آن حضرت، به مقابله و منازعه بر مى‏خيزند و پس از درگيرى، متحمل شكست و اضمحلال خواهند شد و حكومت آن حضرت، از شرق تا غرب كره زمين را فرا خواهد گرفت. در اين باره، روايات فراوانى از معصومين(ع)نقل شده است كه براى نمونه، حديثى را از امام محمد باقر(ع) بيان مى‏كنيم:

عَن أبي جعفر(ع) قال: القائِمُ مِنّا مَنصُورٌ بالرُّعبِ، مُؤيّدٌ بالنَّصر، تُطوى‏ له الأرضُ وَتظهَرُ لَهُ الكنوزُ ويبلغُ سُلطانه المشرقَ والمغرِبَ ويُظِهرُ اللَّهُ دينهُ على الدّينِ كُلّه ولو كَرِهَ المُشركون فلا يَبقى‏ على وجهِ الأرضِ خرابٌ إلّا عمّر وينزلُ روحُ‏اللَّهِ عيسى بن مريم فيُصلّي خلفه.(1)

قيام كننده از ما منصور به رعب و مؤيّد به نصر است. زمين از براى او در نورديده شود و گنج‏هاى پنهان را براى او آشكار كند. سلطنت و حكومت او شرق و غرب را فرا خواهد گرفت و خداوند منان، به دست او دين خود را بر همه دين‏ها غالب گرداند، اگر چه مشركان را خوش نيايد. در روى زمين هيچ خرابى باقى نماند، مگر اين كه آبادش كند و روح اللَّه، عيسى بن مريم از آسمان نازل شده و بر او اقتدا كند و پشت سرش نماز بخواند. 

رويدادهاى مهم :

از آغاز تولد نويد بخش حضرت مهدى(ع) (در سال 255 هجرى) تا زمان قيام آن حضرت و تشكيل حكومت جهانى، رويدادهاى مهم و فراوانى رخ داده و خواهد داد كه قابل شمارش نيستند و هيچ دفتر و ديوانى گنجايش ثبت و ضبط آنها را ندارد؛ اما در اين جا به برخى از رويدادهاى مهمى كه در زمان ظهور آن حضرت اتفاق خواهد افتاد و در روايات و منابع اسلامى به عنوان علامات ظهور حضرت مهدى(ع) از آنها ياد شده است، اشاره مى‏شود:

1. خروج دجّالِ يك چشم و ادعاى الوهيت و خون ريزى و فتنه‏هاى فراوان او در زمين و جنگ با حضرت مهدى(ع) و شكست و نابودى‏اش به دست امام زمان(ع) يا حضرت عيسى(ع).

2. نداى آسمانى براى معرفىِ حضرت مهدى(ع) و شنيدن همه مردم، آن را به زبان رايج خودشان و استقبال آنان از امام زمان(ع).

3. خروج سفيانى (عثمان بن عنبسه از اولاد يزيد بن معاويه) از وادىِ يابس، در سرزمين ميان مكه و شام، و تصرف بسيارى از شهرها و خون ريزى و فتنه در بين مردم، و نبرد او با لشكريان امام زمان(ع) و كشته شدنش در صخره بيت المقدس به دست ياران حضرت مهدى(ع).

4. خروج سيّد حسنى از شمال ايران (حدود ديلم و قزوين) و دعوت او به مذهب اماميه، و رفع ظلم از مردم و نبردهاى پيروزمندانه او با ستمكاران و فاسقان و پيوستن او به حضرت مهدى(ع) در كوفه.

5. خروج شصت كذّاب كه به دروغ ادعاى پيامبرى مى‏كنند.

6. ادعاى دروغين مقام امامت توسط دوازده نفر از آل ابى‏طالب(ع).

7. كشته شدن نفس زكيّه، پسرى از آل محمد(ص)، در مسجد الحرام، ما بين ركن و مقام.

8. ظاهر شدن صورت و سينه و ياكف دست، در چشمه خورشيد.

9. وقوع كسوف در نيمه ماه رمضان و خسوف در آخر رمضان.

10. برخاستن نداهاى متعدد از آسمان در ماه رجب و شنيدن همه مردم.

11. گسترش سياهىِ كفر، فسق و معصيت در سراسر جهان.

12. ظهور حضرت مهدى(ع) (به هيأت مردى سى‏سال) از كنار كعبه، در مكه معظّمه، و دعوت مردم به اسلام راستين. 

صلوات بر پيامبر و آل پيامبر (ص) 

درپايان زندگي نامه معصومين (ع) شايسته است صلوات ويژه آنان را از يكي از امامان معصوم (ع) دراين جا بيان كرده واز اين طريق ارادت مخصوص خود را به سرور و سالارمان حضرت حجت بن الحسن (ع) ابراز و اظهار نماييم:

از امام زين العابدين(ع) روايت شده است كه در صلوات بر پيامبر اكرم(ص) و اهل بيت آن حضرت، خوانده شود:

اللّهمَّ صَلِّ عَلى محمدٍّ وَالِ مُحمّدٍ، شَجرَةِ النّبوّةِ ، وَموضِع الرِّسالةِ ، ومختلفِ الملائِكةِ ، ومعدِنِ العِلمِ، واهلِ بيتِ الوَحي ، اللّهُمَّ صَلِّ عَلى‏ محمّدٍ وَآلِ محمّدٍ، الفُلكِ الجاريةِ في اللُّجَجِ الغامِرةِ ، يأمَنُ من رَكِبها ويغرقُ من تركَها، المُتقدِّمُ لَهُم مارِقٌ ، والمتأخّرُ عنهم زاهقٌ ، وَاللازِمُ لهُم لاحقٌ ،اللّهُمَّ صَلِّ على محمّدٍ وآلِ محمّدٍ ، اَلْكَهفِ الحصين ، وغياثِ المُضطرِّ المُستكين ، وَمَلْجَأِ الهاربين ، وَعِصمة الْمُعْتَصِمين....

خدايا! بر محمد وآلش درود فرست كه درخت نبوّتند و جايگاه رسالت و محل رفت و آمد فرشتگان و معدن علم و حكمت و خاندان وحى. خدايا! بر محمد و آلش درود فرست كه آنان كِشتى درياى معرفتند و روان در اَعماق آن دريا، هر كس بر آن كِشتى در آيد از غرق ايمن است، و هركس در نيايد به درياى هلاكت غرق خواهد شد. هركس بر آنان پيشى گيرد از دين خارج گردد، و هر كس از آنان عقب ماند سعى‏اش باطل و نابود گردد، و هر كس همراه آنان باشد ملحق به آنان خواهد شد. خدايا! بر محمد و آلش درود فرست كه حصار محكم امتند و فريادرس بيچارگان و نگهبان عصمت طلبان..(3)

1. كمال الدين و تمام النعمة، ص‏330.

2. اثبات الهداة بالنصوص والمعجزات، ج‏3، ص‏710؛ منتهى الآمال فى تاريخ النبى و الآل، ج‏2، ص‏470.

3. مفاتيح الجنان، شيخ عباس قمى، ص‏211، در بخش اعمال مشترك ماه شعبان.

برگرفته شده از كتاب " خاندان عصمت عليهم السلام "

تاليف سيد تقى واردى

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم دی 1385ساعت 11:19  توسط ابوالفضل بادپا  | 

براي استفاده از منابع و پاورقي هاي اين متن، به كتاب روزشمار تاريخ اسلام (ماه محرم) در انتشارت دارالثقلين، مراجعه نماييد.

 

داستان ها وحكايت هاي معصومين (ع)

بزرگ امين قريش
سفير پيامبر خدا(ص) در سر زمين روم
فداكاري امام علي بن ابي طالب (ع) در ليله المبيت
ماجراي سد ابواب و بازبودن باب امام علي (ع)
اسماء بنت عميس و واپسين روز هاي حيات حضرت فاطمه زهرا (س)
فاطمه زهرا (س) و ايثار در عبادت و نيايش
انتخاب امام حسن مجتبي (ع) به خلافت اسلامي
امام حسن (ع) و پاسخ منفي به خواستگاري معاويه از دختر زينب كبري (س)
امام حسين (ع) و سرو در خون غلتان علوي
پيوستن حربن يزيد رياحي به رهيافتگان وصال ( سپاه حسيني )
عفو و گذشت امام زين العابدين (ع) از امير معزول مدينه
حسادت هشام بن عبد الملك از مقام معنوي و مردمي امام زين العابدين (ع)
موعظه امام محمد باقر (ع) به صوفي عصر خود
ابلاغ سلام پيامبر اسلام (ص) به امام محمد باقر (ع) توسط جابر بن عبد الله انصاري
امام صادق (ع) و تضمين خانه اي در بهشت براي يكي از شيعيان
امام صادق (ع) و كمك رساني به بينوايان
امام موسي كاظم (ع) و هدايت بشر حافي
توصيه امام موسي كاظم (ع) به والي ري در باره مراعات حقوق برادر ديني
برآوردن نياز درمانده از سفر توسط امام رضا (ع)
مامون عباسي و امام رضا (ع)
تواضع علي بن جعفر (ع) در برابر امام جواد(ع)
رفتار مامون عباسي با امام محمد تقي (ع)
احضار امام علي النقي (ع) توسط متوكل عباسي
مبارزه فكري و فرهنگي امام هادي (ع) با متوكل عباسي
امام حسن عسكري (ع) و افشاي شعبده راهب
امام حسن عسكري (ع) در ميان شير هاي گرسنه
عافيت يافتن شيخ حرعاملي به بركت ملاقات با امام زمان (عج)
امام زمان (عج) و امام شناسي ايرانيان

 

بستگان و اقرباي نزديك معصومين (ع)

رحلت حضرت عبد المطلب (ع)
حضرت آمنه (س)
ابو طالب بن عبد المطلب (ع)
وفات ابوطالب بن عبد المطلب (ع) بنا بر قولي
وفات حضرت خديجه كبري (س)
ازدواج رسول خدا با سوده (س)
عباس بن عبد المطلب
ازدواج پيامبر خدا (ص) با زينب بنت جحش
ابراهيم بن رسول الله (ص)
شهادت محسن بن علي (ع)، جنين حضرت فاطمه (س)
وفات جويريه، همسر رسول خدا (ص)
وفات عايشه، همسر رسول خدا (ص)
حضرت زينب كبري (س)
حركت مسلم بن عقيل (ع) به جانب كوفه
وفات حضرت سكينه (س)
قيام و شهادت زيد بن علي (ع)
قيام محمد بن امام جعفر صادق (ع) در مكه
ميلاد مسعود حضرت فاطمه معصومه (س) دختر امام موسي کاظم (ع) در مدينه

 

امامزادگان با واسطه و منسوبين به اهل بيت (ع)

قيام اسماعيل بن يوسف علوي در مكه معظمه
قيام حسين بن محمد علوي
قيام ابن طباطبا در كوفه
وفات عبيد الله مهدي در افريقا
شهادت ابراهيم بن حسن، به دستور منصور دوانقي
کشته شدن ابراهيم باخمري ( از نوادگان امام حسن مجتبي "ع" ) در قيام بر ضد منصور دوانقي
قيام حسين بن علي ( معروف به شهيد فخ )

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم دی 1385ساعت 10:39  توسط ابوالفضل بادپا  | 

تدوين تاريخ اسلامى

در عصر خليفه دوم برخى از استانداران و برخى از دورانديشان مدينه لزوم انتخاب تاريخى ويژه اى براى مسلمانان را به اطلاع خليفه رسانيدند.

عمر بن خطاب كه دو سال و نيم از خلافتش مى گذشت، تصميم گرفت براى مسلمانان تاريخ ويژه اى ترتيب دهد.

به همين جهت تعدادى از صاحب نظران مهاجر و انصار را گرد آورد و با آنان درباره تدوين تاريخ اسلامى مشورت و گفت و گو كرد.

امير مؤ منان على بن ابى طالب عليه السلام نيز كه در آن جمع حضور داشت، پيشنهاد كرد: به خاطر اهميت هجرت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله از مكه به مدينه منوره، هجرت آن حضرت را مبداء تاريخ قرار بدهند. غير از آن حضرت، برخى از حاضران تولد پيامبر صلى الله عليه و آله، برخى سال بعثت آن حضرت، برخى سال رحلت آن حضرت را پيشنهاد كرده بودند. هم چنين بعضى ها تاريخ رومى (ميلادى) و عده اى هم تاريخ فارس (فرس ‍ قديم) را پيشنهاد نمودند. ولى عمر بن خطاب پيشنهاد اميرمؤ منان على بن ابى طالب را اصلح دانست و همان را تاييد كرد و بنا گذاشت كه هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله مبداء تاريخ اسلامى باشد.

پس از آن درباره ابتداى سال قمرى كه از چند ماهى آغاز گردد، گفت و گو شد. در اين باره هم نظرهاى گوناگونى ارائه گرديد. برخى به خاطر اهميت ماه رمضان، ابتداى رمضان را و برخى به خاطر اهميت حج، اول ذى حجه را و برخى ماه رجب را كه در عصر جاهليت اهميت ويژه اى در نزد عرب ها داشت و عثمان بن عفان، ماه محرم را به خاطر اين كه نخستين ماه حرام است، پيشنهاد نمودند. عمر بن خطاب پيشنهاد عثمان را پذيرفت و دستور داد كه نخستين ماه سال قمرى را از محرم آغاز كنند.

لازم به يادآورى است كه اول محرم نخستين سال قمرى (دو ماه پيش از هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله) مصادف بود با نخستين روز فروردين (عيد نوروز) سال 33 حكومت خسرو پرويز ساسانى.

برگرفته از كتاب " روزشمار تاريخ اسلام (ماه محرم) " تاليف سيد تقي واردي

 

محرم الحرام

 

تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه محرم

اول محرم، 53 سال پيش ازهجرت: هجوم ابرهه به مكه معظمه.
اول محرم، هفتم بعثت: آغاز تبعيد پيامبر اكرم (ص) وبني هاشم درشعب ابي طالب.
اول محرم، نهم هجري: فرمان رسول خدا (ص) در اخذ زكات ازمسلمانان.
اول محرم، 81هجري: درگذشت محمد حنفيه، فرزند امير مومنان (ع).
دوم محرم، 61 هجري: ورود امام حسين (ع) به سرزمين كربلا.
دهم محرم، پنجم هجري: وقوع غزوه ذات الرقاع.
دهم محرم، 61 هجري: شهادت امام حسين (ع) وياران او در كربلا.
دهم محرم، 67 هجري: قتل عبيد الله بن زياد به دست سپاهيان مختار.
دوازدهم محرم، 95 هجري: شهادت امام زين العابدين (ع).
سيزدهم محرم، 61 هجري: شهادت عبد الله بن عفيف ازدي به دست دژخيمان عبيدالله.
پانزدهم محرم، دوم هجري: وقوع غزوه كدر.
پانزدهم محرم، هفتم هجري: وقوع غزوه خيبر.
پانزدهم محرم، 11 هجري: ورود نمايندگان طايفه " نخع " به نزد رسول خدا (ص).
شانزدهم محرم، 16 هجري: تدوين تاريخ اسلامي، با پيشنهاد امام علي بن ابي طالب (ع).
بيست و يكم محرم، سوم هجري: ازدواج امام علي (ع) با فاطمه زهرا (س).
بيست و دوم محرم، 37 هجري: ورود امام علي (ع) به سرزمين صفين جهت نبرد با معاويه بن ابي سفيان.
بيست و ششم محرم، 146 هجري: شهادت علي بن حسن مثلث درزندان منصور عباسي.
بيست و هشتم محرم، 220 هجري: ورود امام محمد تقي (ع) به بغداد بنا به درخواست معتصم عباسي.
محرم، سوم هجري: وقوع غزوه ذوامر.
محرم، ششم هجري: وقوع غزوه بني لحيان.
محرم، ششم هجري: ازدواج رسول خدا (ص) با ريحانه بنت زيد.
محرم، هفتم هجري: نامه رسول خدا (ص) به سران و پادشاهان معروف جهان.
محرم، 16 هجري: درگذشت ماريه قبطيه همسر رسول خدا (ص).
محرم، 39 هجري: اعزام حارث بن مره به سرزمين" سند" از سوي امام علي بن ابي طالب (ع).
محرم، 127 هجري: آغازقيام عبد الله بن معاويه جعفري بر ضد مروانيان.

 

 تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه صفر

اول صفر، 37 هجري آغاز جنگ صفين ميان سپاهيان امير مومنان (ع) و لشكريان معاويه بن ابي سفيان.
اول صفر، 61هجري: ورود اسيران واقعه كربلا به شام.
سوم صفر، 57 هجري: ميلاد مسعود امام محمد باقر (ع).
سوم صفر، 120 هجري: شهادت زيد بن علي (ع)
پنجم صفر، 61 هجري: شهادت حضرت رقيه بنت الحسين (ع).
هفتم صفر، 128 هجري: ميلاد مسعود امام موسي كاظم (ع).
هشتم صفر، 35 هجري: وفات سلمان فارسي.
نهم صفر، 37 هجري: شهادت عمار بن ياسر در جنگ صفين.
نهم صفر، 38 هجري: وقوع جنگ نهروان ميان سپاهيان امير مومنان (ع) و فرقه خوارج.
بيستم صفر، سوم هجري: فاجعه بئر معونه و كشته شدن چهل تن از مبلغان پيامبر اسلام (ص)
بيستم صفر، 61 هجري: اربعين شهادت اباعبد الله الحسين (ع) و زيارت قبر آن حضرت توسط جابر انصاري.
بيست وهفتم صفر، 11 هجري: كشته شدن اسود عنسي، متنبي زمان رسول خدا (ص).
بيست وهفتم صفر، 11 هجري: ماموريت اسامه بن زيد از سوي رسول خدا (ع) براي نبرد با سپاه روم.
بيست وهشتم صفر، 11 هجري: رحلت جانسوز پيامبر اكرم (ص).
بيست و هشتم صفر، 11 هجري: ناديده گرفتن حق مسلم امام علي (ع) و انتخاب ابي بكر به خلافت اسلامي.
بيست وهشتم صفر، 50 هجري: شهادت جانگداز امام حسن مجتبي (ع).
آخرين روز صفر، اول هجري: توطئه سران قريش براي كشتن پيامبراكرم (ص).
آخرين روز صفر، 203 هجري: شهادت مظلومانه امام رضا (ع) در خراسان.
صفر، سوم هجري: واقعه رجيع و كشته شدن مبلغان رسول خدا (ص).
صفر، هفتم هجري: حركت رسول خدا(ص) از مدينه براي نبرد با يهوديان خيبر.
صفر، 36 هجري: نصب نخستين استانداران ولايات اسلامي از سوي امير مومنان (ع).
صفر، 36 هجري: اعزام قيس بن سعد انصاري به مصر ازسوي امير مومنان (ع).
صفر، دوم هجري: وقوع غزوه ابوا.
صفر، 251 هجري: قيام اسماعيل بن يوسف علوي بر ضد مستعين عباسي

تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه ربيع الاول

اول ربيع الاول، سال اول هجري قمري: هجرت سرنوشت ساز رسول خدا (ص) به مدينه منوره
اول ربيع الاول، سال اول هجري قمري: نزول آيه شريفه " جان نثاري " در باره امام علي (ع)
اول ربيع الاول، سال دوم هجري قمري: آغاز سريه عبيده بن حارث بن عبد المطلب
اول ربيع الاول، سال 36 هجري قمري: وصول نخستين نامه معاويه به امام علي بن ابي طالب (ع)
سوم ربيع الاول، سال 315 هجري قمري: درگذشت محمد بن احمد بن موسي مبرقع درقم
پنجم ربيع الاول، سال 117 هجري قمري: وفات حضرت سكينه بنت الحسين (ع) در مدينه منوره
هشتم ربيع الاول، سال 260 هجري قمري: شهادت جانسوز امام حسن عسكري (ع) در سامرا
نهم ربيع الاوّل سال 125 هجرى قمرى:‏ مرگ هشام بن عبدالملك در شام
دهم ربيع الاول، سال هشتم عام الفيل (45 سال پيش از هجرت): رحلت حضرت عبدالمطلب، جد رسول خدا (ص)
دهم ربيع الاول، سال 25 عام الفيل (28 سال پيش از هجرت): ازدواج رسول خدا (ص) با حضرت خديجه كبري (س)
12 ربيع الاوّل سال 66 هجرى قمرى: قيام مختار بن ابى عبيده ثقفى در كوفه‏
14 ربيع الاول، سال سوم هجري قمري: قتل كعب بن اشرف يهودي به دستور رسول خدا (ص)
14 ربيع الاوّل سال 170 هجرى قمرى:‏ مرگ هادى عباسى
14 ربيع الاوّل سال 170 هجرى قمرى: آغاز خلافت هارون الرّشيد
14 ربيع الاوّل سال 170 هجرى قمرى: تولد مأمون عباسى
15 ربيع الاول، سال دوم هجري قمري: سريه حمزه بن عبدالمطلب (ع)
15 ربيع الاوّل سال 64 هجرى قمرى: هلاكت يزيد بن معاويه در شام
15 ربيع الاوّل سال 64 هجرى قمرى: آغاز خلافت معاوية بن يزيد اموى در شام
15 ربيع الاوّل سال 148 هجرى قمرى: وفات أعمش كوفى
15 ربيع الاوّل سال 323 هجرى قمرى: وفات عبيد الله مهدى در افريقا
15 ربيع الاوّل سال 329 هجرى قمرى: در گذشت الراضى باللّه عباسى
17 ربيع الاول، نخستين سال عام الفيل (53 سال پيش از هجرت): ميلاد فرخنده پيامبر اسلام، حضرت محمد بن عبدالله (ص)
17 ربيع الاول، سال 83 هجري قمري: ميلاد مسعود امام جعفرصادق (ع)
20 ربيع الاوّل سال 125 قمرى: آغاز حكومت وليد بن يزيد اموى‏
20 ربيع الاوّل سال 329 هجرى قمرى: خلافت المتّقى للّه عبا
22 ربيع الاول، سال چهارم هجري قمري: وقوع غزوه بني نضير
25 ربيع الاول، سال پنجم هجري قمري: آغاز غزوه دومه الجندل
25 ربيع الاول، سال 41 هجري قمري: صلح امام حسن مجتبي (ع) با معاويه بن ابي سفيان
ربيع الاول، سال اول هجري قمري: برگزاري نخستين آيين نماز جمعه در اسلام توسط پيامبراكرم (ص)
ربيع الاول، سال اول هجري قمري: تثبيت نخستين تاريخ اسلام توسط پيامبر اكرم (ص)
ربيع الاول، سال دوم هجري قمري: وقوع غزوه بواط
ربيع الاول، سال سوم هجري قمري: ازدواج حضرت ام كلثوم بنت رسول الله (ص)
ربيع الاول، سال 11 هجري قمري: شهادت محسن، جنين فاطمه زهرا (س)
ربيع الاول، سال 37 هجري قمري: بازگشت امام علي بن ابي طالب (ع) به كوفه
ربيع الاول، سال 56 هجري قمري: وفات جويريه بنت حارث، همسر رسول خدا (ص)
ربيع الاول، سال 145 هجري قمري: شهادت ابراهيم بن حسن در زندان هاشميه، به دستورمنصوردوانقي
ربيع الاول، سال 200 هجري قمري: قيام محمد بن امام جعفر صادق (ع) در مكه معظمه
ربيع الاول، سال 203 هجري قمري: نامه مامون عباسي به حسن بن سهل و سران بني عباس در باره شهادت امام رضا (ع)

تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه ربيع الثاني

اول ربيع الثاني، سال 65 هجري قمري: آغاز قيام توابين به رهبري سليمان بن صرد خزاعي.
سوم ربيع الثاني، سال 194 هجري قمري: پيمان شكني امين در برابر برادرش مآمون عباسي.
چهارم ربيع الثاني، سال ششم هجري قمري: وقوع غزوه غابه.
چهارم ربيع الثاني، سال 248 هجري قمري: در گذشت منتصر عباسي.
پنجم ربيع الثاني، سال 248 هجري قمري: آغاز خلافت مستعين عباسي.
هشتم ربيع الثاني، سال 232 هجري قمري: ميلاد مسعود امام حسن عسكري (ع).
13 ربيع الثاني، سال 312 هجري قمري: كشته شدن ابن فرات، وزير شيعه مذهب مقتدر عباسي.
15 ربيع الثاني، سال 219 هجري قمري: شكست قيام محمد بن قاسم علوي.
23 ربيع الثاني، سال 289 هجري قمري: وفات معتضد بالله عباسي.
23 ربيع الثاني، سال 289 هجري قمري: آغاز خلافت مكتفي بالله عباسي.
28 ربيع الثاني، 296 هجري قمري: وفات موسي مبرقع، فرزند امام جواد (ع) در قم.
30 ربيع الثاني، سال چهارم هجري قمري: وفات زينب بنت خزيمه (س)، همسر رسول خدا(ص).
ربيع الثاني، سال نهم هجري قمري: سريه امام علي بن ابي طالب (ع) در قبيله طي.
ربيع الثاني، سال 36 هجري قمري: حركت امام علي (ع) از مدينه براي سركوبي فتنه سپاه جمل.
ربيع الثاني، سال 171 هجري قمري: در گذشت عبد الرحمن بن معاويه، حاكم اندلس.
ربيع الثاني، سال 238 هجري قمري: در گذشت عبد الرحمن بن حكم اموي، حاكم اندلس.
ربيع الثاني، سال 307 هجري قمري: تصرف اسكندريه مصر توسط سپاهيان عبيد الله مهدي.

 

تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه جمادي الاولي

 

10 جمادي الاولي، سال 36 هجري قمري: أغاز جنگ جمل در حوالي بصره
12 جمادي الاولي ، سال 36 هجري قمري: نامه هاي امام علي(ع) پس از پيروزي بر اصحاب جمل
13 جمادي الاولي ، سال 11 هجري قمري: شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) در مدينه منوره
15 جمادي الاولي ، سال 38 هجري قمري: ميلاد مسعود امام علي بن الحسين، معروف به زين العابدين (ع)
15 جمادي الاولي، سال 38 هجري قمري: شهادت مظلومانه محمد بن ابي بكر در مصر
15 جمادي الاولي ، سال 72 هجري قمري: كشته شدن ابراهيم بن مالك اشتر نخعي در نبرد با سپاهيان شام
17 جمادي الاولي، سال 73 هجري قمري: قتل عبد الله بن زبير و پايان حكومت زبيريان
22 جمادي الاولي ، سال 65 هجري قمري: نبرد توابين با سپاهيان عبيد الله بن زياد در عين الورده
25 جمادي الاولي ، سال 64 هجري قمري: مرگ معاويه بن يزيد ( معروف به معاويه دوم ) در شام
27 جمادي الاولي، سال 4 هجري قمري: شهادت ابي سلمه ( از ياران نزديك رسول خدا " ص" )
أخر جمادي الاولي، سال 305 هجري قمري: در گذشت محمد بن عثمان ، دومين نايب امام زمان (ع)
جمادي الاولي، سال 4 هجري قمري: در گذشت عبد الله بن حضرت رقيه بنت رسول خدا (ص)
جمادي الاولي، سال هشتم هجري قمري: وقوع جنگ موته و شهادت اميران سر افراز اسلام

 

تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه جمادي الثاني

 

3 جمادي الثانيه، سال 11 هجري قمري: شهادت جانگداز حضرت فاطمه زهرا (س)
10 جمادي الثانيه، سال 37 هجري قمري: عهد نامه امام علي (ع) به اهالي نجران
10 جمادي الثانيه، سال 122 هجري قمري: وصول سر مقدس زيد بن علي (ع) به مصر
10 جمادي الثانيه، سال 199 هجري قمري: قيام ابن طبا طبا در كوفه بر ضد عباسيان
19 جمادي الثانيه: آغاز حمل حضرت آمنه بنت وهب به رسول خدا (ص)
19 جمادي الثانيه، سال 336 هجري قمري: وفات ابوعلي بن همام بغدادي
20 جمادي الثانيه ، سال پنجم بعثت نبوي: ميلاد فرخنده حضرت فاطمه زهرا (س) در مكه معظمه
22 جمادي الثانيه، سال 13 هجري قمري: مرگ ابي بكر بن ابي قحافه در مدينه
23 جمادي الثانيه، سال 13 هجري قمري: خلافت عمربن خطاب پس از مرگ ابي بكر
27 جمادي الثانيه، سال 254 هجري قمري: شهادت امام علي النقي، معروف به هادي (ع)
أخر جمادي الثانيه، سال 251 هجري قمري: قيام حسين بن محمد علوي بر عليه مستعين عباسي

 

تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه رجب

اول رجب، سال نهم هجري قمري: وقوع غزوه تبوك
اول رجب، سال 57 هجري قمري: ميلاد مسعود امام محمد باقر (ع)
اول رجب سال 138 هجري قمري: وفات ابن أبي عياش
دوم رجب، سال 212 هجري قمري: ميلاد مسعود امام علي النقي (ع)
سوم رجب، سال 254 هجري قمري: شهادت جانگداز امام هادي (ع)
پنجم رجب، سال 244 هجري قمري: شهادت ابن سكيت نحوي
دهم رجب، سال 195 هجري قمري: ميلاد مسعود امام محمد تقي (ع)
12 رجب، سال 36 هجري قمري: ورود امام علي (ع) به كوفه وانتخاب آن به مقر خلافت اسلامي
13 رجب، 23سال پيش از هجرت: ميلاد مسعود امام علي (ع) در داخل خانه خدا
14 رجب، سال 32 هجري قمري: وفات عباس بن عبد المطلب، عموي رسول خدا (ص)
15 رجب، سال دوم هجري قمري: تغيير قبله مسلمانان
15 رجب، سال دوم هجري قمري: ازدواج حضرت علي (ع) با فاطمه زهرا (س)
15 رجب، سال 60 هجري قمري: هلاكت معاويه بن ابي سفيان
15 رجب، سال 62 هجري قمري: رحلت شهادت گونه حضرت زينب كبري (س)
16 رجب، سال 256 هجري قمري: قتل مهتدي عباسي
18 رجب، سال دهم هجري قمري: وفات ابراهيم، فرزند رسول خد ا (ص)
18 رجب، سال 279 هجري قمري: مرگ معتمد عباسي
24 رجب، سال 101 هجري قمري: وفات عمر بن عبدالعزيز اموي
25 رجب، سال 183 هجري قمري: شهادت جانگداز امام موسي كاظم (ع)
26 رجب، سال دهم بعثت (سه سال پيش از هجرت): وفات حضرت ابو طالب بن عبد المطلب، عموي رسول خدا(ص)
27 رجب، سال چهلم عام الفيل (13 سال پيش از هجرت): مبعث حضرت محمد بن عبد الله (ص) به رسالت الهي
28 رجب، سال 60 هجري قمري: حركت اعتراضي امام حسين (ع) از مدينه منوره به عزم مكه معظمه
ماه رجب: ماه رجب و اعمال عبادي آن
شعبان المعظم

 

تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه مبارك رمضان

 

چهارم رمضان، سال 53 هجري قمري: هلاكت زياد بن ابيه
پنجم رمضان، سال 195 هجري قمري: ميلاد مسعود امام محمد تقي (ع)
ششم رمضان، سال 201 هجري قمري: ولايت عهدي امام رضا(ع)
هفتم رمضان، سال دهم بعثت: وفات حضرت ابي طالب بن عبد المطلب (ع)
دهم رمضان، سال دهم بعثت: وفات حضرت خديجه كبري (س)، همسر رسول خدا(ص)
دهم رمضان، سال 60 هجري قمري: وصول نخستين نامه كوفيان به دست امام حسين (ع) در مكه معظمه
12 رمضان، سال اول هجري قمري: ايجاد عقد اخوت ميان مسلمانان از سوي رسول خدا(ص)
15 رمضان، سال سوم هجري قمري: ميلاد مسعود امام حسن مجتبي (ع) در مدينه منوره
15 رمضان، سال 60 هجري قمري: حركت مسلم بن عقيل از جانب امام حسين ( ع) به سوي كوفه
17 رمضان، سال دوم هجري قمري: وقوع غزوه بدر
17 رمضان، سال 58 هجري قمري: وفات عايشه، همسر رسول خدا(ص)
19 رمضان، سال 40 هجري قمري: ضربت خوردن امام علي بن ابي طالب (ع) در مسجد كوفه
20 رمضان، سال هشتم هجري قمري: فتح مكه معظمه به دست رسول خدا(ص)
21 رمضان، سال 40 هجري قمري: شهادت جانگداز امام علي بن ابي طالب (ع) در كوفه
21 رمضان، سال 40 هجري قمري: آغاز خلافت و امامت امام حسن مجتبي (ع)
رمضان، سال دهم بعثت: ازدواج رسول خدا (ص) با سوده (س)

 

تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه شوال

 

حلول ماه شوال
اول شوال المكرم، عيد سعيد فطر
اول شوال، هلاكت قوم عاد
دوم شوال، نخستين روز ايام سته
سوم شوال، سال 252 هجري قمري: قتل مستعين عباسي
پنجم شوال، سال 36 هجري قمري: حركت حضرت علي(ع) به سوي صفين
پنجم شوال، سال60 هجري قمري: ورود مسلم بن عقيل(ع) به كوفه
ششم شوال، سال هشتم قمري: وقوع غزوه حنين
هفتم شوال، سال سوم هجري قمري: وقوع غزوه احد
پانزدهم شوال، سال دوم هجري قمري: آغاز غزوه قينقاع
پانزدهم شوال، سال 86 هجري قمري: هلاكت عبدالملك بن مروان اموي
پانزدهم شوال، سال 86 هجري قمري: آغاز خلافت وليد بن عبدالملك اموي
پانزدهم شوال، سال 275 هجري قمري: وفات نويسنده "سنن ابي داوود"
شانزدهم شوال، سال سوم هجري قمري: آغاز غزوه حمراء الاسد
بيست و پنجم شوال، سال 148 هجري قمري: شهادت امام جعفر صادق(ع)
بيست و ششم شوال، سال 310 هجري قمري: درگذشت محمد بن جرير طبري
27 شوال، سال 300 هجري قمري: وفات سعد بن عبدالله اشعري قمي
بيست و هشتم شوال، سال 320 هجري قمري: آغاز خلافت قاهر بالله عباسي
ماه شوال: وفات اسعد بن زراره خزرجي در مدينه
شوال، سال دوم هجري قمري: ازدواج پيامبر اكرم(ص) با عايشه
شوال، سال 40 هجري قمري: حركت امام حسن مجتبي(ع) از كوفه براي دفع تهاجم معاويه
دهه آخر شوال، سال چهارم هجري قمري: ازدواج پيامبراكرم(ص) با ام سلمه(رض)
هفته آخر شوال، سال دهم بعثت: سفر پيامبر(ص) به طائف

 

تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه ذي قعده الحرام

 

اوّل ذي قعده، سال پنجم هجري قمري: ازدواج پيامبر اكرم (ص) با زينب بنت جحش
اوّل ذي قعده، سال ششم هجري قمري: آغاز غزوه حديبيه
اوّل ذي قعده، سال 173 قمري: ميلاد فرخنده حضرت فاطمه معصومه(س)
اوّل ذي قعده، سال 308 هجري قمري: وفات جعفر بن محمد حسني
11 ذيقعده، سال 148 هجري قمري: ميلاد مسعود امام همام علي بن موسي الرضا (ع)
13 ذي قعده، سال 169 هجري قمري: آغاز قيام حسين بن علي (شهيد فخّ)
23 ذي قعده، سال پنجم هجري قمري: أغاز غزوه بني قريظه
23 ذي قعده، سال 203 هجري قمري: شهادت امام رضا(ع)، بنا بر قولي
25 ذيقعده، سال دهم هجري قمري: حرکت پيامبر خدا (ص) از مدينه منوره به قصد مکه معظمه جهت حجه الوداع
25 ذي قعده، سال 145 هجري قمري: كشته شدن ابراهيم باخمري
29 ذيقعده، سال 322 هجري قمري: اعدام شلمغاني کذاب در عصر غيبت صغري
آخرين روز ذي قعده، سال 220 هجري قمري: شهادت امام محمد تقي(ع)، پيشواي نهم شيعيان
ذي قعده، بيستم عام الفيل [ 20 سال پيش از هجرت]: شركت پيامبر(ص) در حلف الفضول
ذي قعده، سال نهم هجري قمري: مرگ عبدالله بن ابّي(منافق سرشناس مدينه)
ذي قعده، سال دهم هجري قمري: ولادت محمد بن ابي بکر، يار وفادار و تربيت شده امام علي (ع

 

تقويم تاريخ اهل بيت (ع)، ويژه ماه ذي حجه الحرام

 

سوم ذي حجه، سال نهم هجري قمري: اعزام حضرت علي (ع) به جاي ابوبكر در ابلاغ سوره برائت، از جانب رسول خدا (ص).
پنجم ذي حجه، سال 220 هجري قمري: شهادت جانگداز امام محمد تقي (ع)، بنابرقولي.
ششم ذي حجّه، سال 158 هجري قمري: مرگ منصور دوانقي.
هفتم ذي حجه، سال 114 هجري قمري: شهادت جانگداز امام محمد باقر (ع).
هفتم ذي حجه، سال 179 هجري قمري: انتقال امام موسي كاظم (ع) به زندان بصره به دستور هارون الرشيد.
هشتم ذي حجه، سال 60 هجري قمري: خروج امام حسين (ع) از مكه معظمه، جهت سفر به كوفه.
هشتم ذي حجه، سال 169 هجري قمري: واقعه فخ و شهادت حسين بن علي بن حسن.
نهم ذي حجه، سال دوم هجري قمري: ماجراي سد ابواب و استثناي باب امام علي (ع).
نهم ذي حجه، سال 60 هجري قمري: شهادت مظلومانه مسلم بن عقيل (ع) در كوفه.
دهم ذي حجه: عيد سعيد قربان.
دهم ذي حجّه، سال 136 هجري قمري: وفات ابوالعّباس سفّاح.
چهاردهم ذي حجه: وقوع معجزه شق القمر توسط پيامبر اكرم (ص).
پانزدهم ذي حجه، سال 212 هجري قمري: ميلاد مسعود امام علي النقي (ع).
هيجدهم ذي حجه: اعمال عبادي شب وروز عيد غدير.
هيجدهم ذي حجه، سال دهم هجري قمري: عيد سعيد غدير و منصوب شدن امام علي (ع) به جانشيني پيامبر اكرم (ص).
18 ذي حجّه، سال 35 هجري قمري: كشته شدن عثمان بن عفان
هيجدهم ذي حجه، سال 35 هجري قمري: اقدام مسلمانان و صحابه رسول خدا (ص) به بيعت با امام علي (ع).
نوزدهم ذي حجه، سال دوم هجري قمري: ازدواج امام علي (ع) با فاطمه زهرا (س).
بيست و دوم ذي حجه، سال 60 هجري قمري: شهادت ميثم تمار، يار وفادار امام علي (ع) در كوفه.
بيست وچهارم ذي حجه، سال نهم هجري قمري: مباهله پيامبراكرم (ص) و اهل بيت او با نصاراي نجران.
بيست وچهارم ذي حجه، سال دهم هجري قمري: انگشتر بخشي امام علي (ع) به مستمند ونزول آيه ولايت در شان او.
بيست وپنجم ذي حجه: روزه نذري امام علي (ع) و خانواده او و بخشش سه افطاري خود به نيازمندان.
27 ذي حجّه، سال 23 هجري قمري: كشته شدن عمر بن خطاب به دست فيروز ابو لؤلؤي ايراني.
28 ذي حجّه، سال 63 هجري قمري: واقعه حرّه و قتل عام اهالي مدينه.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم دی 1385ساعت 10:10  توسط ابوالفضل بادپا  |